Monthly Archives: July 2009

მიყვარს – ჰო ვოცნებობ – ოცნებას ვფიქრობ – ფიქრს მძულს – რაც ძალიან მიყვარს ვნანობ – რომ უკან ვიხევ იმის შიშით რომ ვინანებ კმაყოფილი ვარ -ჰან უკმაყოფილო მენატრება – ვერ მსურს – უჩინმაჩინის ქუდი და მფრინავი ხალიჩა მაღიზიანებს – როცა … Continue reading →

ისევ იმ ქუჩაზე მივაბიჯებ… …სიბნელეს ერთადერთი განათებული ლამპიონიდან გადმოფრქვეული სინათლე ებრძვის… ვგრძნობ უკან ისევ ვიღაც მომყვება… …ვინ არის? – ამაზე პასუხი არ მაქვს… …რა უნდა? – ვერც ამ კითხვას ვპასუხობ… …დამეწევა?… …არა, ახლა არა..! charizmatic  /  მიშა გიორგაძე (ფოტო)

საქართველოში სულ უფრო  მეტი აქცია ტარდება იმისათვის, რომ ხალხი წიგნით დაინტერესდეს. იმართება „წიგნის გამოფენა“, იხსნება ე.წ ლიტერატურული კაფეები, სადაც მკითხველებს შეუძლიათ საყვარელი წიგნები და ცხელი ყავით მიღებული სიამოვნება ერთმანეთს შეუფარდონ. თუმცა, დღესდღეისობით ლიტერატურულმა კაფემ საერთოდ დაკარგა თავისი მნიშვნელობა. შუადღემ მოაწია … Continue reading →

ქუჩაში… მტვერში… დაგდებული ქუდი… და… კიდევ უფრო მიგდებული ადამიანი… ქუდში გაისმის ხურდების როკვის თავდაუზოგავი და “პატრონდაზოგილი” ხმა… ხმა რომლის ტაქტებს შორისაც დიდი პაუზაა… უმრავლესობა ხომ სანამ გაიმეტებს, მანამდე ღმერთის ყურადღებას ამოწმებს… უყურებს…თუ არა… ზემოდან… ამიტომაც… მათხოვრებს ჩვევა აქვთ, არასოდეს უყურონ … Continue reading →

გათენდა. ერთად გავიღვიძეთ და მზის სხივების სიმკვეთრე შენი თვალებიდან ვიგძენი. სხვისი თვალებით ხედავდე სამყაროს ესაა ნამდვილი სიყვარულიო და მეც ვხედავ და შენი ვენებდან გადმოღვრილ სითბოსა და ემოციას ვუმკლავდები, იმ სითბოს რომელშიდაც ემბრიონივით მიწევს ცხოვრება. ჩვეულებისამებრ ლოგინშივე ერთად მოვწიეთ სიგარეტი და … Continue reading →

დავით აბაშიძე

თვალების გახელა მინდოდა და არ მომცეს უფლება. ჯანდაბაშიც წასულხართ-თქო და მე მაინც ჩემი ვცადე, მაგრამ ვერ შევძელი… შემეშინდა… მოინდომეს ჩემს ფიქრებში ფოთიალი…სცადეს ჩემს აზრებში ხელის ფათური… იბრძოდნენ რომ ჩემი ოცნებები გამოეგლიჯათ ჩემგან… შეურაცხადის ფიქრები, აზრები, ოცნებები… ექსპერიმენტული ნივთი… მათ საკუთრება … Continue reading →

- მოვიდა. – გამარჯობა, ბავშვებო ფეხზე ავდექით. აინშტაინი- ვარ ბრუნო- აქ ვარ მას, – ნუ ტრიალებ ციბრუტივით, გალილეი- არაა მას, ეგ და კოპერნიკი მეზობლის ქალს უყურებენ დურბინდით. – შენ საიდან იცი, შტირლიცი? – ვიცი, მას, ჩემი თვალით დავინახე. არც ჩეზარე … Continue reading →

ლამპიონები ჩააქრეს.. აგვიანდება.. იჩხუბებს? არა, ჩხუბი არ უნდა, რა აზრი აქვს, მაინც ვერ მოერევა. უკვე მერამდენედ ითვლის გუმბათებს… ავიდა. აქაც ითვლის… ერთი, ორი, ეს მერამდენე საფუნთუშე იხსნება… შიმშილი კიდევ უფრო უმძაფრდება, მაგრამ დღესაც ვერაფერს იყიდის. ითმენს… საეკლესიო მაღაზია… ახსენდება, გახსნისას … Continue reading →